De blauwe Gentiaan
 
Ik zag in de hoge bergen
Een heel mooi bloempje staan
Zijn klein kopje hooggeheven
Het was de blauwe Gentiaan.
 
Hij stond daar heel verscholen
Aan de rand tussen het gras
Ik was er zo voorbij gelopen
Als ik niet moe geworden was.
 
Zo werd ik door God stilgezet
Om Hem te danken voor dit schoon
Dat bloempje heeft mij uitgelegd
Niets in de natuur is heel gewoon.
 
Het is een wonder dat het groeit
In de hoge bergen ongestoord
Niemand die het eten geeft
Toch leeft het daar maar door
 
Vader zorgt ook voor dit bloempje
Zoals Hij zorgt voor jou en mij
Ik kijk naar de blauwe hemel
Dank Hem, het maakt me blij.