Naomi
 
Je staat op mijn schilderij
ik heb je nooit in het echt gezien
en kon niet in je ogen kijken
toch word ik bewogen
als ik naar je kijk
 
de trekken om je mond
getuigen van onmacht en verdriet
loslaten wat achter je is
je deed het al een keer
en nu moet het weer
 
je staat bij een geknielde Ruth
maar door de bomen schijnt het licht
Orpha wordt een vergezicht
zal zij jouw God nog eren
hoe zal haar toekomst zijn
 
Naomi je bent oud geworden
het verdriet werd ook jouw deel
maar op verborgen wegen
heb jij je voet gezet
en werd het tot een zegen