Terug

(R)ijzige wadden
 
Hoger dan het hoge noorden
lig je daar te blinken
rijs je boven mijn gedachten uit
koud bevroren uit vervlogen tijden
 
wie kan jou ooit vergeten
je trekt mij aan, ik ga
en zet mijn voet in het bevroren sik
zo laat ik straks mijn stempel na
 
turend tot mijn ogen tranen
in de koude wind, drijven mijn emoties
op de vleugels van een meeuw
naar de gekleurde horizon.
 
Rijzige wadden al ben je koud
jij bent het die mijn hart verwarmt
in jou zie ik een witte wijde wereld
de zuiverheid waarop een ieder wacht.