|
Verdriet. |
|
|
|
Als ik |
|
naar zijn
lichaam kijk, |
|
besef ik
Heer, |
|
U heeft hem
weggenomen, |
|
hij ging |
|
naar Uw
Koninkrijk, |
|
maar waarom |
|
moest dat
moment nu komen? |
|
|
|
Ik kan het
niet verdragen |
|
als mensen
zeggen, |
|
hij is
gelukkig |
|
bij zijn
Heer. |
|
Daarom, wil
ik U vragen |
|
geef mij
krachten |
|
nu en in de
toekomst |
|
telkens weer. |
|
|
|
Leer mij dan
zeggen Heer, |
|
het leven is
een ademtocht, |
|
het sterven, |
|
een bloem |
|
gebroken op
het veld, |
|
maar U heeft |
|
ons gekocht |
|
en onze dagen |
|
zijn in Uw
Hand geteld. |
|
|
 |