Het wonder.

Hij was zo lief en zo aanhalig,

keek hem met zwarte oogjes aan,

hij vond het zo schandalig

dat iemand hem had laten staan.

Het werd zijn grootste vriend,

kon bij hem alles kwijt,

‘t is waar een vriend voor dient,

van die les, kreeg hij nooit spijt.

De jaren gingen heen,

het hondje van zijn jeugd

werd slechts een herinnering

met veel kindervreugd.

Het maakte plaats voor koele jaren,

liefde was voor hem niet weggelegd,

wat eens herinneringen waren,

werd in de kast op slot gezet.

Tot hij die ene tegenkwam,

met het hondje van zijn jeugd,

toen hij het in zijn armen nam

voelde hij weer een beetje vreugd.

Het hondje was de weg waardoor

de Heer zich openbaarde

Hij gebruikt soms kleine dingen voor